எட்வர்ட் செய்தின் பண்பாடும் ஏகாதிபத்தியமும் என்ற நூல், இலக்கியப் பிரதிகளை வெறும் கலைப் படைப்புகளாக மட்டுமல்லாமல், அதிகாரம், காலனித்துவம், இனம், பண்பாடு ஆகியவற்றின் அரசியலைப் பதிவு செய்யும் ஆவணங்களாக வாசிக்க வேண்டும் என்ற புதிய விமர்சனப் பார்வையை முன்வைத்தது. ஒரு பிரதி எதைச் சொல்கிறது என்பதைவிட, எதை மறைக்கிறது, யாருடைய குரலை ஒடுக்குகிறது, யாருடைய அனுபவத்தை மையப்படுத்துகிறது என்பதையே அவர் முக்கியமான ஆய்வுக் கேள்வியாக மாற்றினார். இந்தப் பார்வையில்தான் ஆல்பெர் காம்யூவின் அன்னியன் நாவலையும் அவர் மறுவாசிப்பு செய்கிறார். அந்த நாவலில் கொல்லப்படும் அரபியருக்கு ஒரு பெயர்கூட வழங்கப்படவில்லை. அவர் ஒரு முழுமையான மனிதராக இல்லாமல், ஒரு காலனித்துவப் பின்னணியின் மௌனமான உடலாக மட்டுமே தோன்றுகிறார். இந்த மௌனம்தான் செய்தின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.
காலனித்துவ இலக்கியம் எவ்வாறு ஆதிக்க இனத்தின் பார்வையை மட்டுமே வரலாறாக நிறுவுகிறது என்பதற்கு இந்த நாவல் ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அவர் கருதுகிறார். இதனால் காம்யூவைப் பற்றிய புதிய விவாதங்கள் உலகளவில் உருவாயின. இருப்பினும், செய்தின் இந்த வாசிப்பு பல முக்கியமான வாசிப்புகளில் ஒன்றாகும்; காம்யூவைப் பற்றிய அனைத்து ஆய்வாளர்களும் இதே முடிவை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று கூற முடியாது.
இதே கோட்பாட்டு அணுகுமுறையைத் தமிழ் நாவல்களுக்கும் பயன்படுத்த முடியும். ஆனால் அது எழுத்தாளர்களை முன்கூட்டியே ஆணாதிக்கவாதி, ஏகாதிபத்தியவாதி, தலித் எதிர்ப்பாளர் என்று தீர்ப்பளிப்பதற்காக அல்ல; அவர்களுடைய பிரதிகளில் அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை ஆராய்வதற்காகவே.
சாரு நிவேதிதாவின் நாவல்களில் பெண் உடல், பாலியல், ஆசை, ஆண் பார்வை ஆகியவை தீவிரமாக இடம்பெறுகின்றன. இந்தப் பிரதிகளை ஒரு பெண்ணிய வாசிப்பு அணுகும்போது, பெண் தனது சுய குரலுடன் பேசுகிறாளா, அல்லது ஆண் விருப்பத்தின் வழியே மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறாளா என்ற கேள்வி எழுகிறது. சில இடங்களில் பெண் விடுதலை பெற்றவளாகத் தோன்றினாலும், அவளது உடல் ஆண் பார்வையின் மையப் பொருளாகவே தொடர்ந்து இயங்குகிறது என்ற விமர்சனங்களும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. அதே நேரத்தில், அவரது எழுத்து மரபு ஒழுக்கங்களைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தும் முயற்சியாகவும் பலர் வாசிக்கின்றனர்.
கோணங்கியின் நாவல்கள் நேரடியான சமூக யதார்த்தத்தைவிட குறியீடுகள், தொன்மங்கள், நாட்டுப்புற நினைவுகள், சிதைந்த மொழிநடை ஆகியவற்றின் வழியே இயங்குகின்றன. எனினும், அவரது கதைகளிலும் அதிகாரம் செயல்படுகிறது. விளிம்புநிலை மக்களின் அனுபவங்கள் இடம்பெற்றாலும், அவர்கள் தங்களது சொந்த அரசியல் குரலுடன் பேசுகிறார்களா அல்லது ஒரு கவித்துவப் பிம்பமாக மட்டுமே மாற்றப்படுகிறார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. சாதி, நிலம், உடைமை, மரபு ஆகியவை இயல்பான உலக ஒழுங்காகச் சித்தரிக்கப்படும் தருணங்களை பிந்தைய காலனித்துவமும் தலித் விமர்சனமும் ஆராய்கின்றன.
எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் நாவல்கள் கிராமிய நினைவுகள், பண்பாட்டு மரபுகள், புராணங்கள், குடும்ப உறவுகள் ஆகியவற்றை ஆழமாகப் பதிவு செய்கின்றன. ஆனால் மரபு என்பது அனைவருக்கும் சமமான அனுபவமா என்ற கேள்வியை எழுப்பும்போது புதிய வாசிப்பு உருவாகிறது. மரபு என்ற பெயரில் பெண்கள், தலித்துகள், தொழிலாளர் சமூகங்கள் மீது இயங்கிய அதிகார அமைப்புகள் போதுமான அளவு விமர்சிக்கப்படுகிறதா அல்லது அவை இயல்பான வாழ்க்கை முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறதா என்பது ஆய்வுக்குரிய கேள்வியாக மாறுகிறது.
ஜெயமோகனின் நாவல்களும் கட்டுரைகளும் இந்தியத் தத்துவம், தர்மம், ஆன்மீகம், இதிகாசங்கள் ஆகியவற்றின் மீது வலுவான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவரது பிரதிகளை தலித் மற்றும் பெண்ணிய விமர்சனக் கோணத்தில் வாசிக்கும்போது, தர்மம் என்ற கருத்தாக்கம் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை எவ்வாறு விளக்குகிறது, சாதி அமைப்பின் வரலாற்று வன்முறைகள் எந்த அளவிற்கு பிரதிபலிக்கப்படுகின்றன, பெண்களின் அனுபவம் அவர்களது சொந்த பார்வையிலா அல்லது ஆண் ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்திலா சொல்லப்படுகிறது என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. இதே சமயம், அவருடைய படைப்புகளை மனித அறம், ஆன்மீகத் தேடல், ஒழுக்கச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றின் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாக வாசிக்கும் விமர்சகர்களும் இருக்கின்றனர்.
பெருமாள் முருகனின் நாவல்கள் கிராமியச் சாதி அமைப்பு, பாலின ஒடுக்குமுறை, மதம், குடும்பம் ஆகியவற்றின் முரண்பாடுகளை வெளிப்படையாகக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. அவரது பிரதிகளில் ஆதிக்கச் சாதி மனநிலைகள் இடம்பெறுவது உண்மை. ஆனால் அவை எழுத்தாளரின் நிலைப்பாடாக அல்லாமல், சமூகத்தின் வன்முறையான யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் இலக்கிய உத்தியாகப் பெரும்பாலும் வாசிக்கப்படுகின்றன. அதே நேரத்தில், சில பெண்ணிய ஆய்வாளர்கள் அவரது சில நாவல்களில் பெண்களின் உடலும் தாய்மையும் ஆண் சமூகத்தின் பார்வையிலேயே கட்டமைக்கப்படுகின்றன என்ற விமர்சனங்களையும் முன்வைத்துள்ளனர்.
எட்வர்ட் செய்தின் வாசிப்பு நமக்குக் கற்றுத்தருவது, எந்தப் பிரதியையும் அதன் மொழி, கதை, கதாபாத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் அழகியல் மூலம் மட்டுமல்லாமல், அதன் மௌனங்கள், அதிகார உறவுகள், மறைக்கப்பட்ட வரலாறுகள், ஒடுக்கப்பட்ட குரல்கள் ஆகியவற்றின் வழியாகவும் வாசிக்க வேண்டும் என்பதே. அந்த வகையில் தமிழ் நாவல்களிலும் ஆணாதிக்கம், சாதிய ஆதிக்கம், வர்க்க மேலாதிக்கம், மத அதிகாரம், பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் போன்றவை பல்வேறு வடிவங்களில் இயங்குகின்றன. அவற்றை அடையாளம் காண்பதும், உரையிலிருந்து ஆதாரங்களுடன் விளக்குவதும் இலக்கிய விமர்சனத்தின் பணியாகும். அதே நேரத்தில், எந்த எழுத்தாளரையும் ஒரே அரசியல் அடையாளத்தில் முடிவுக்குக் கொண்டு செல்வதைவிட, ஒவ்வொரு பிரதியையும் தனித்தனியாக வாசித்து அதனுள் செயல்படும் அதிகார அமைப்புகளை நுணுக்கமாக வெளிக்கொணர்வதே எட்வர்ட் செய்தின் விமர்சன மரபிற்கு மிகவும் பொருத்தமான அணுகுமுறையாகும்.
