“நான் இனிமேல் நீங்க சொல்றதைத்தான் கேட்கிறேன்…” தாரணி சொன்ன அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மாதேஷுக்கு ஏனோ உடம்பெல்லாம் கூசியது. அது அவள் பத்தாவது முறையாகச் சொல்வது. ஒவ்வொரு முறையும் அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் பத்து நாட்கள் இருந்தன. பத்து நாட்கள் அழுகை. பத்து நாட்கள் தொலைபேசி அழைப்புகள். பத்து நாட்கள்
“நான் மாறிட்டேன்…” என்ற உறுதிமொழிகள்.
அதற்குப் பிறகு பதினோராவது நாள், எல்லாமே பழையபடி. அந்த இரவு தாரணி மீண்டும் கதவுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்தாள். மாதேஷ் கதவைத் திறக்கவில்லை.
“மாதேஷ்…” அவளுடைய குரல் கதவின் வழியாக உள்ளே வந்தது. “இந்த ஒரு தடவை மட்டும் கதவைத் திறங்க…” உள்ளே எந்தச் சத்தமும் இல்லை. தாரணி கதவில் நெற்றியைச் சாய்த்துக்கொண்டாள். ‘எத்தனை தடவை இதே கதவுக்கு முன்னாடி நிக்கப் போறேன்?’ அவளுக்கே தன் மீது கோபமாக இருந்தது. ‘நான் உண்மையிலேயே மாறணும்னு நினைக்கிறேனா? இல்ல… வீட்டுக்குப் போயிட்டு மீண்டும் அம்மா சொல்றதைத்தான் கேட்கிறேனா?’ மாதேஷ் கதவைத் திறக்கவில்லை. தாரணி மெதுவாகத் திரும்பினாள்.
மாதேஷின் முதல் திருமணம் முடிந்தபோது அவன் அழவில்லை. விவாகரத்து ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டபோதும் அழவில்லை. வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது அவன் அம்மா மட்டும் அழுதாள்.
“என்னடா ஆயிருச்சு உன் வாழ்க்கை?”
மாதேஷ் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் மனதில் இருந்தது ஒரே ஒரு வார்த்தை.
குடும்பம். சண்டை இல்லாத குடும்பம். மாலை வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது யாராவது கதவைத் திறந்து,
“வந்துட்டீங்களா?” என்று கேட்கும் வீடு. அந்த ஆசையில்தான் ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு திருமண இணையதளத்தில் தன் புகைப்படத்தைப் பதிவேற்றினான். அதில், “விவாகரத்து.” என்று வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டிருந்தான். அந்த வார்த்தையைப் பதிவிட்டபோது அவன் விரல்கள் மட்டும் நடுங்கின.
தாரணியும் அந்தப் பதிவைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு அவன் புகைப்படத்தைவிட அவன் எழுதியிருந்த ஒரு வரிதான் பிடித்திருந்தது.
“மீண்டும் ஒரு குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொடங்க விரும்புகிறேன்.” ‘இவருக்கு உண்மையிலேயே ஒரு குடும்பம் வேண்டும் போலிருக்கே…’ அவள் வீட்டில் திருமணம் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“இவர் விவாகரத்து ஆனவர்.” அம்மா சொன்னாள். தாரணி அமைதியாக இருந்தாள்.
“இவரைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா நம்ம சொல்றபடி கேட்பாரா?” அப்பா கேட்டார்.
அந்தக் கேள்வி அவளுக்கு அப்போது முழுமையாகப் புரியவில்லை. பிறகு புரிந்தது. ஆனால் அப்போது அவள் அமைதியாக இருந்துவிட்டாள்.
மாதேஷுடன் பேசத் தொடங்கிய நாட்களில் அவள் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். “உங்களுக்கு இரண்டாவது திருமணம் தானே?”
“ஆமாம்.”
“எனக்கு முதல் திருமணம்.”
சிறிது நேரம் அமைதி.
“உங்களுக்கு அது பிரச்சினையில்லையா?” மாதேஷ் கேட்டான்.
“இல்லை.”
அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் அப்போது எந்தக் கணக்கும் இல்லை. எந்தத் திட்டமும் இல்லை. ஒரு பெண்ணின் திருமணக் கனவு மட்டுமே இருந்தது. திருமணம் நடந்தது. முதல் சில வாரங்கள் தாரணி மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். மாதேஷ் அவள் கேட்டதையெல்லாம் வாங்கிக்கொடுத்தான். வீடு பார்த்தான். அவள் விரும்பிய திரைச்சீலை முதல் சமையலறைப் பாத்திரம் வரை பார்த்துப் பார்த்து வாங்கினான். ஒரு இரவு தாரணி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“என்ன?”
“ஒன்னுமில்லை.”
“அப்படிப் பார்க்கிற?”
“நீங்க நல்லவருன்னு நினைக்கிறேன்.”
மாதேஷ் சிரித்தான். அவளும் சிரித்தாள். அந்த இரவு தாரணி மனதுக்குள் நினைத்தாள்:
‘இந்த மனிதரை நான் காயப்படுத்தக்கூடாது.’
அந்த வாக்கியமே ஒருநாள் அவளுடைய மிகப்பெரிய குற்ற உணர்வாக மாறும் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. திருமணமாகி சில மாதங்கள் கழிந்திருந்தன.
“நாம தனியா இருக்கணும்.”
தாரணி சொன்னபோது மாதேஷ் உடனே மறுக்கவில்லை. “உங்க அப்பா அம்மா அடிக்கடி வரக்கூடாது.” மாதேஷ் அமைதியாக இருந்தான். “உங்க தங்கச்சியும் அடிக்கடி வரக்கூடாது.” இந்த முறை மாதேஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஏன்?”
தாரணி பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் அம்மாவின் குரல் ஒலித்தது.
“நீ அவனை உன் கைக்குள்ள வச்சுக்கணும். இல்லன்னா நாளைக்கு அவன் குடும்பம் வந்து உன்னை வெளியே தள்ளிடும்.” ‘மாதேஷ் அப்படி இல்லையே…’ என்று அவள் மனம் சொன்னது. ஆனால் அடுத்த நொடியே மற்றொரு பயம் எழுந்தது.
‘அம்மா சொல்றதை கேட்கலன்னா? நாளைக்கு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா?’
அந்த நாளிலிருந்து தாரணியின் மனதுக்குள் இரண்டு குரல்கள் வாழத் தொடங்கின.
ஒன்று – ‘அவனை நம்பு.’
மற்றொன்று – ‘அவனை உன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திரு.’ இரண்டாவது குரல் ஒவ்வொரு நாளும் சத்தமாகிக் கொண்டே போனது. மாதேஷின் சம்பளம் வந்ததும் தாரணி பணம் கேட்டாள்.
“அப்பாவுக்கு கொஞ்சம் தேவை.”
“சரி.”
“தம்பி படிக்கணும்.”
“சரி.”
“அம்மாவுக்கு மருத்துவச் செலவு.”
“சரி.”
ஒவ்வொரு முறையும் அவன் ‘சரி’ என்றான். ஒவ்வொரு முறையும் தாரணியின் மனதில் ஒரு சிறிய குத்தல். ‘இவ்வளவு கேட்கிறேனே… அவருக்கு கோபம் வராதா?’
அடுத்த நொடியே அம்மாவின் குரல். “அவன் சம்பாதிக்கிறான். நம்ம வீட்டுக்கும் செலவு செய்யட்டுமே.” தாரணி மீண்டும் பணம் கேட்டாள். மாதேஷ் கொடுத்தான். அந்த இரவு அவள் தனியாகப் படுத்துக்கொண்டபோது அவனைப் பார்த்தாள். அவன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
‘நீங்க என்னை நம்பி இருக்கீங்க… நான் என்ன செய்றேன்?’ அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. ஆனால் காலையில் எழுந்ததும் மீண்டும் அதே தாரணியாகிவிட்டாள்.
மாதேஷின் தங்கை ஒருநாள் வீட்டுக்கு வந்தாள்.
“அண்ணா…”
தாரணி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
“அண்ணி…” தாரணி சிரிக்க முயன்றாள். அவள் அன்பாகப் பேசினாள்.
“அண்ணா எப்படி இருக்காரு?”
“நல்லா இருக்கார்.” “நீங்க சந்தோஷமா இருக்கீங்களா?” அந்தக் கேள்வி தாரணியின் உள்ளுக்குள் நேராகப் போயிற்று.
‘நான் சந்தோஷமா இருக்கேனா?’ அவளுக்கே பதில் தெரியவில்லை. தங்கை சென்ற பிறகு அம்மா தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.
“அவ வந்தாளா?”
“ஆமாம்.”
“அவளைக் கொஞ்சம் தூரத்துல வச்சுக்க.” தாரணி அமைதியாக இருந்தாள்.
“நீ அவளை நம்பாதே.” தாரணி கைப்பேசியை வைத்துவிட்டாள். சில நொடிகள் சுவரையே பார்த்தாள்.
‘அவ என்ன தப்பு பண்ணினா?’ அவள் மனம் கேட்டது. ஆனால் பதில் இல்லை. திருமணமாகி கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஆகியிருந்தது. ஒருநாள் மாதேஷின் நண்பன் ரமேஷைப் பற்றி அலுவலகத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவன் மனைவி காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்திருந்தாள்.
“கணவனாக இல்லாமல் எஜமானனாக நடத்துறாராம்.” என்ற செய்தி மாதேஷின் மனதில் பதிந்துவிட்டது. அன்று இரவு வீட்டுக்கு வந்ததும் தாரணியிடம் கேட்டான்:
“நீ என்னை ஏமாற்றித்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா?”
தாரணியின் உடம்பு நடுங்கியது. “உண்மையைச் சொல்லு.” அவளால் அவன் கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. பல மாதங்களாக மூடப்பட்டிருந்த கதவு அந்த நொடியில் திறந்தது.
‘சொல்லு தாரணி.’ உள்ளுக்குள் ஒரு குரல்.
‘உண்மையைச் சொல்லு.’ அவள் வாயைத் திறந்தாள்.
“எங்க அப்பா அம்மாதான்…”
மாதேஷ் அமைதியாக இருந்தான். “நீங்க இரண்டாவது கல்யாணம். உங்களை நம்ம கட்டுப்பாட்டுல வச்சிருக்கணும்னு சொன்னாங்க.” மாதேஷின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா…?”
“உங்க குடும்பம் நம்ம வாழ்க்கைக்குள்ள வரக்கூடாதுன்னு சொன்னாங்க.”
“உங்க தங்கச்சியையும் தள்ளி வைக்கச் சொன்னாங்க?”
தாரணி தலையைக் குனிந்தாள். அந்த ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லும்போது தாரணிக்கு தன்னையே வெறுப்பாக இருந்தது. ‘நான் இவனைப் பாதுகாக்கிறேன்னு நினைச்சேன்… உண்மையிலேயே இவனை யாரிடமிருந்து பாதுகாத்தேன்?’
அவள் மனதுக்குள் கேட்டாள்.
‘அவனுடைய குடும்பத்திடமா?’
பதில் வந்தது.
‘இல்லை… அவனுடைய குடும்பத்திலிருந்து அவனையே பிரிச்சுட்டேனா?’
மாதேஷுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு கதவைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
“இங்கிருந்து போ.” தாரணி அழுதாள்.
“மாதேஷ்…” “நீ மாறினால் வீட்டுக்கு வா.” தாரணி தலைநிமிர்ந்தாள். அவன் பார்வையில் கோபத்தைவிட ஏமாற்றமே அதிகமாக இருந்தது. அவள் வெளியேறினாள்.
வீட்டுக்குச் சென்றதும் அம்மா கேட்டாள்.
“என்ன சொன்னான்?”
“மாறச் சொன்னார்.”
“நீ மாறப் போறியா?” தாரணி பதில் சொல்லவில்லை. அன்று இரவு அவளால் தூங்க முடியவில்லை. மாதேஷின் முகம். அவன் வாங்கிக்கொடுத்த முதல் வளையல்.
தனியாக வாங்கிய வீடு. அவன் சம்பளம். அவளுடைய தம்பியின் கல்லூரிக் கட்டணம். அவள் தாயின் மருந்துச் செலவு. அவனுடைய தங்கையின் கண்ணீர். எல்லாம் ஒன்றாக வந்து அவளைச் சுற்றின.
‘நான் யாருடைய மனைவி?’ அவள் தன்னையே கேட்டாள்.
‘மாதேஷுடையவளா? அல்லது என் அம்மா அப்பாவின் மகளா?’
அந்த இரவு அவள் முதன்முறையாக அழுதது மாதேஷுக்காக அல்ல. தனக்காக.
அடுத்த பத்து நாட்கள் அவள் தினமும் மாதேஷுக்கு அழைத்தாள். “நான் மாறிட்டேன்.”
“ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்க.” ஆனால் ஒவ்வொரு அழைப்பிற்குப் பிறகும் அவள் தன் குரலைத் தானே கேட்டு பயந்தாள். ‘நான் உண்மையிலேயே மாறிட்டேனா?’ பத்தாவது நாள் மாதேஷ் கதவைத் திறந்தான்.
“உள்ளே வா.”
அவள் வந்தாள். ‘இனி அவனை இழக்கக் கூடாது.’ என்று முடிவு செய்தாள். ஆனால் மனிதன் சில நேரங்களில் தான் எடுத்த முடிவைத் தானே உடைத்துக்கொள்கிறான். பதினோராவது நாள் அவள் தம்பிக்குப் பணம் அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. அவள் அனுப்பினாள். மாதேஷ் பார்த்தான். எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
‘இதை நான் எப்படி நிறுத்துவது?’ அவளுக்குத் தெரியவில்லை. பதினான்காவது நாள் மீண்டும் தங்கையைப் பற்றிய சண்டை வந்தது. “அவளுக்கு இங்கே என்ன வேலை?”
மாதேஷ் அவளை நீண்ட நேரம் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையைத் தாங்க முடியாமல் தாரணி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். அவளுக்குள் ஒரு குரல் கத்திக் கொண்டிருந்தது.
‘இல்லை மாதேஷ்… இப்படிச் சொல்லச் சொன்னது நான் இல்லை…’
ஆனால் அவள் வாயிலிருந்து வந்தது “நான் சொல்றதை ஏன் கேட்க மாட்டீங்க?” அவள் சொன்னவுடன் அவளுக்கே தன் குரல் அந்நியமாக இருந்தது. மாதேஷ் அலமாரியைத் திறந்தான். ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தான். தாரணியும் பார்த்தாள். அது அவன் தங்கையின் திருமணப் புகைப்படம்.
பின்புறத்தில் ஒரு வரி: “அண்ணா… நீ எங்கிருந்தாலும் சந்தோஷமா இரு.”
தாரணி அந்த எழுத்தைப் பார்த்தாள். அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.
‘அவள் அவனைப் பிரிக்க நினைக்கவே இல்லையே…’ அவள் மனம் சொன்னது. ‘நான்தான் அவளை அவனிடமிருந்து பிரிச்சேன்.’ மாதேஷ் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“நீ என்னை மாற்றல, தாரணி.” அவள் அவனைப் பார்த்தாள். “நான்தான் மாறிட்டேன்.” அந்த வார்த்தை தாரணியின் உள்ளுக்குள் மின்னல் போல விழுந்தது. அவன் தொடர்ந்தான்.
“உன்னை சந்தோஷப்படுத்தணும்னு நினைச்சு… என் தங்கையை இழந்தேன்.”
தாரணியின் உதடுகள் நடுங்கின. “மாதேஷ்…”
“உன் வீட்டைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு… என் வீட்டையே மறந்துட்டேன்.” தாரணி ஓடி வந்து அவன் கையைப் பிடித்தாள். “ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்க.” மாதேஷ் அவள் கையைப் பார்த்தான். அந்தக் கையில் அவன் வாங்கிக்கொடுத்த வளையல்கள் இருந்தன. அவன் மெதுவாக அவள் கையை விலக்கினான். “வாய்ப்பு உனக்கு நிறைய கொடுத்துட்டேன்.” தாரணியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ‘இல்லை… இந்த முறை நான் உண்மையிலேயே மாறணும்.’ ஆனால் அந்த உண்மையான குரல் மிகவும் தாமதமாக வந்திருந்தது. மாதேஷ் கதவைத் திறந்தான்.
“இந்த முறை பத்து நாட்கள் காத்திருக்க மாட்டேன்.” தாரணி வாசலில் நின்றாள்.
“நான் எங்கே போவேன்?” மாதேஷ் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான். “உனக்கு வீடு இருக்கிறது.” அவள் அழுதாள். “ஆனா… எனக்கு கணவன்…” மாதேஷின் குரல் உடைந்தது. “எனக்கு மனைவி இருந்தும்… நான் இத்தனை நாளா தனியாத்தான் இருந்தேன்.” கதவு மூடப்பட்டது. தாரணி படிகளில் உட்கார்ந்தாள். அவள் கைப்பேசியை எடுத்தாள். அம்மாவின் எண்ணைத் திறந்தாள். அழைக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக மாதேஷின் எண்ணைத் திறந்தாள். அவன் பெயருக்குக் கீழே இன்னும் அந்தப் பழைய புகைப்படம் இருந்தது. அவள் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். ‘நான் உன்னை நேசிக்கலையா, மாதேஷ்?’
அவள் மனம் கேட்டது.
‘நேசிச்சேன்.’
அடுத்த கேள்வி ‘அப்போ ஏன் இப்படி பண்ணினேன்?’
பதில் வரவில்லை. சில தவறுகளுக்கு காரணம் இருக்கும். ஆனால் அந்தக் காரணம் அந்தத் தவறை மன்னிக்கச் செய்யாது. தாரணி எழுந்தாள். அவள் வீட்டுக்குச் சென்றாள். அம்மா கதவைத் திறந்தாள்.
“என்னாச்சு?” தாரணி எதுவும் சொல்லவில்லை.
“மாதேஷ் உன்னை அனுப்பிட்டானா?”
தாரணி அம்மாவைப் பார்த்தாள். முதல் முறையாக அந்தப் பார்வையில் பயம் இல்லை.
“அம்மா…”
“என்ன?” “இனிமேல் என் வாழ்க்கையை நான் முடிவு பண்ணிக்கிறேன்.” அம்மா அதிர்ந்தாள். தாரணி உள்ளே சென்றாள். கதவை மூடினாள். அந்த இரவு அவள் அழுதாள். ஆனால் அந்த அழுகையில் யாரையும் குற்றம் சொல்லவில்லை. முதல் முறையாக –
தன்னையே பார்த்தாள்.
அதே இரவு மாதேஷ் கைப்பேசியை எடுத்தான். தங்கையின் எண்ணைத் தேடினான். பல மாதங்களாக அழைக்காத அந்த எண்ணை அழுத்தினான். மூன்று ரிங். நான்காவது ரிங்.
“ஹலோ…” அவளுடைய குரல். மாதேஷால் பேச முடியவில்லை. மறுபக்கம் அமைதி.
“அண்ணா?” அவனுடைய குரல் உடைந்தது.
“வீட்டுக்கு வா.” அந்தப் பக்கத்தில் அழுகை சத்தம்.
“என்னாச்சு அண்ணா?”
மாதேஷ் ஜன்னலைத் திறந்தான். மழைச்சாரல் முகத்தில் விழுந்தது. “ஒன்னுமில்லை…” சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“நீ எதுவும் தப்பா நினைச்சுக்காதம்மா… எல்லாம் அவளால…” அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் தங்கை மெதுவாகச் சொன்னாள்:
“ஒன்னும் இல்லண்ணா. நீங்க பாத்து பத்திரமா இருங்க. நான் அப்பறமா வரேன்.”
“சரி.”
இருவரும் போனை வைத்தார்கள். மாதேஷ் நீண்ட நேரம் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு தாரணி அந்த வீட்டின் வாசலில் மீண்டும் நின்றாள். இந்த முறை அவள் கதவைத் தட்டவில்லை. உள்ளே மாதேஷின் தங்கை சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் தாரணி முகத்தை துடைத்துக்கொண்டாள். அவள் திரும்பிப் போக நினைத்தாள். அப்போது கதவு திறந்தது. மாதேஷ் நின்றிருந்தான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். நீண்ட அமைதி.
“உள்ளே வா…” என்றான் மாதேஷ். தாரணி அசையவில்லை. “எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
“சொல்லு.”
அவள் கண்களில் கண்ணீர். “நான் உங்களை இழந்ததால்தான் என்னை நான் கண்டுபிடிச்சேன்.” மாதேஷ் எதுவும் சொல்லவில்லை. “மீண்டும் என்னை மனைவியா ஏத்துக்கணும்னு நான் கேட்கல.” அவன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “ஒரு மனுஷியா மட்டும் மன்னிச்சிடுங்க.” மாதேஷின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை. சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் கதவை முழுவதுமாகத் திறந்தான்.
“உள்ளே வா.”
தாரணி ஒரு அடி முன்னால் வைத்தாள். அடுத்த அடியை வைக்கும்போது அவள் கண்கள் அவன் தங்கையைத் தேடின. அவள் சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். இருவரின் கண்களும் சந்தித்தன. தாரணி தலையைக் குனிந்தாள்.
“மன்னிச்சிடு…” தங்கை எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் மெதுவாக வந்து தாரணியின் கையைப் பிடித்தாள். அந்தத் தொடுதலில் தீர்ப்பு இல்லை. ஆறுதல் மட்டுமே இருந்தது.
தாரணி உடைந்து அழுதாள். அன்று அந்த வீட்டில் எந்தப் பெரிய வாக்குறுதியும் எடுக்கப்படவில்லை.
யாரும், “இனி சண்டை வராது” என்று சொல்லவில்லை.
யாரும், “இனி எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்று உறுதி தரவில்லை.
ஏனெனில் வாழ்க்கை அப்படியெல்லாம் உறுதி கொடுத்து வாழ்வதில்லை. அன்று மூன்று பேரும் ஒரே மேசையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டார்கள். நடுவில் ஒரு தண்ணீர் குவளை. ஒரு பக்கம் மாதேஷ். மற்றொரு பக்கம் தாரணி. அவர்களுக்கு நடுவில் அவன் தங்கை. சில நேரம் யாரும் பேசவில்லை. பிறகு தாரணி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
மாதேஷும் சிரித்தான். அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்ற பயம் யாருக்கும் இல்லை. ஏனெனில் அந்த இரவு அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருந்தார்கள். குடும்பம் என்பது ஒருவரை ஒருவர் கட்டுப்படுத்திக்கொள்வதல்ல. ஒருவர் விழும்போது, மற்றொருவர் அவரைத் தள்ளாமல் பிடித்துக்கொள்வது.
அன்று இரவு தாரணி தூங்கச் செல்லும்போது அவள் மனதில் ஒரு குரல் மட்டும் இருந்தது. “இந்த முறை… நான் யாருடைய சொல்படியும் வாழப் போவதில்லை.” சிறிது நேரம் கழித்து அந்தக் குரல் மெதுவாகத் திருத்திக்கொண்டது. “என்னுடைய மனசு சொல்றபடி… நல்லவளாக வாழப் போறேன்.” அந்த இரவு. பத்து நாட்கள் முடிந்தும், ஒரு வாழ்க்கை முடிவடையவில்லை. ஒரு புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
