நா. பாலா கவிதைகள்

1. தாழ்

‘அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ்’
என்கிறார்.
அழைத்துச் செல்கிறேன் அவரை
குடும்பநல நீதிமன்றங்களுக்கு
மனநல மருத்துவமனைக்கு
மதுக்கூடங்களுக்கு
பிணவறைக்கு
ப்ளாக்பஸ்டர் திரைப்படம் ஒன்றுக்கு.

கிணுங் கிணுங் என
சலசலக்கும் சாவிக்கொத்தொன்றை
வேட்டியில் சொருகியபடி
வாக்கிங் சென்று கொண்டிருக்கிறார்
இப்போதெல்லாம்.

2. கடுத்தது காட்டும்

‘ஊரெங்கும் சுற்றித் திரிந்த
அந்தப் பரதேசிக்கு
பால் வடியும் சாந்த முகம்.
இல்லறம் பேணிய எனக்கு
ஏனடா தாடி வைத்தீர்கள்’
என பஞ்சாயத்துக்கு நிற்கிறார்
வள்ளுவர்.
‘விவரம் புரியாம இருக்கீங்களே’
என அவரிடம் சொல்கிறேன்
அழகாகக் கத்தரிக்கப்பட்ட தாடியுடைய கனவான்கள்
கோட் சூட்களில் கம்பீரமாக நடந்து செல்வதை
கோடிகளில் சம்பளம் பெறுவதை
அழகிய பெண்களுடன் கட்டிப் புரள்வதை
பெரும் தேசங்களை ஆள்வதை.
‘தாடி கெத்து தான் போல’
என்றபடி
சலூன் ஒன்றுக்கு
அழைத்துப் போகச் சொல்கிறார்.

3. Tomorrowland

அவனும் அவளும் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர்.
அவனும் அவனும் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர்.
அவளும் அவளும் முத்தமிட்டுக் கொண்டனர்.

பின்பு பூனைகள் முத்தமிட்டுக் கொண்டன.
மீன்களும் அரவங்களும்
அத்தனை அரக்கர்களும்
அத்தனை கடவுளர்களும்
முத்தமிட்டுக் கொண்டனர்.

அப்படித்தான்
ஒரு பிரபஞ்சம் உருவானது.

4. கால பைரவி

அத்தனை இலைகளையும் உதிர்த்து
அம்மணக்கட்டையாக நிற்கிறது இம்மரம்.
ஒரே கூச்சமாகப் போய்விட்டது.
விரைந்து சென்று
பிரமாண்ட வெள்ளைப் போர்வையொன்றைத்
தைத்து எடுத்துத் திரும்புகிறேன்.
அதற்குள்,
கிளைகளில் அமர்ந்து
மரத்துக்கு வர்ணம் பூசிக் கொண்டிருக்கிறாள்
சிறுமியொருத்தி.
குளிரில் நடுங்கும் அந்த பிஞ்சு விரல்களுக்கு
கையுறை வாங்க போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்.

5. அந்திமக்காலங்களைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டியதில்லை

மண்ணை
பொன்னை
விண்ணை
மக்களின் மனங்களை
ஆண்டு
ஆண்டு
சலிப்பாய் இல்லை?

கரை ஒதுங்கியிருக்கிற இச்சிப்பிகள்
நதியில் மிதந்து செல்கிற இப்பெருங்கிளை
தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டு
இப்பலூனில் பறந்து செல்கிற காற்று.
இவையெவையும்
எதையும் உணர்த்தவில்லையா?

சரி, இப்பூனைகளைப் பாருங்கள்.
அவை காணாத வேட்டைகளா?
தவழ்ந்திராத அரச மடிகளா?
இப்போதோ
ஜன்னல்களில் அமர்ந்து
தேமேவென்று வேடிக்கை
பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.